kappa5finalprint 1

Περνώντας από μια εκκλησία στη Καλαμάτα πρόσεξα πως καθόταν σε ένα σκαμπό καλοντυμένη και ήσυχη. Δε πήγαινε το μυαλό σου πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος την ώρα που θα περάσεις από μπροστά του θα απλώσει το χέρι για ελεημοσύνη.

Όταν το έκανε σάστισα κι αυτομάτως αισθάνθηκα άσχημα για λογαριασμό μου. Δε ξέρω γιατί να σας πω την αλήθεια. Δεν εξηγείται το συναίσθημα... ίσως φόβος; Ίσως λύπη; Ποιος ξέρει….

Είναι μια ηλικιωμένη κυρία που ούτε καν σε κοιτάζει την ώρα που κάνει την κίνηση αυτή. Έχει τα μάτια χαμηλωμένα, το ένα χέρι απλωμένο και με το άλλο κρατά σφιχτά τη τσάντα της. Μια μικρή μαύρη με μεταλλικά κλιπς.

Πιο πάνω, έξω από το πνευματικό Κέντρο συναντώ μια ακόμη γυναίκα, μαυροφορεμένη, με μαντήλι, αρκετά μεγαλύτερης ηλικίας από την πρώτη, να κρατά τη μαγκούρα της και να ζητά χρήματα λέγοντας «βοήθησε με να πάρω λίγο ψωμί»……

Μετά από ένα τρέξιμο ωρών αποφάσισα να ολοκληρώσω το τρέξιμο με έναν καφέ. Την ώρα που καθόμουν λοιπόν, η πόρτα άνοιξε και μπήκε στη καφετέρια μια γυναίκα -εμφανώς ταλαιπωρημένη που δε μπορούσες να πεις πόσο ήταν. Υπολογίζω τώρα περίπου στα εξήντα πέντε με εβδομήντα- και στέκονταν εκεί σιωπηλή. Αυτομάτως σκέφτηκα με το που μπήκε πως θα ζητούσε ελεημοσύνη (φρικτή λέξη και δε μου αρέσει.. θα χρησιμοποιώ άλλη) έτσι σηκώθηκα εγώ με την κοπέλα που δούλευε στο μαγαζί και την πλησιάσαμε για να της δώσουμε χρήματα. Όταν την πλησιάσαμε εκείνη ρώτησε ένα μπορούσε να κάτσει. Μετά  ζήτησε έναν ελληνικό καφέ γλυκό και λίγο νερό.

Καλά να πάθω.. όχι καλά να πάθω. Η αντίληψη του μεγέθους τους θράσους μου και της στιγμιαίας λάθος κρίσης μου, μας έκανε να το βουλώσω μια και καλή.

Ο Ζακ Λακάν έλεγε πως όταν βοηθάς κάποιον αυτομάτως αισθάνεσαι ανώτερος. Όσο κακό κι αν ακούγεται όμως αυτό ισχύει… σκεφτείτε το λίγο.

Με το να δώσουμε ένα ευρώ σε μια γυναίκα ή παιδί που επαιτεί… μας κάνει να αισθανόμαστε ωραία όχι γιατί είμαστε καλοί Χριστιανοί αλλά γιατί κάναμε μια καλή πράξη που αυτομάτως μας κάνει να αισθανθούμε ανώτεροι, ότι είμαστε αυτοί που δώσαμε τα χρήματα κι όχι αυτοί που τα ζήτησαν.

Και οι τρείς εικόνες των γυναικών ακόμη με κάνουν και μουδιάζω. Και δεν είναι μόνο αυτές. Εάν στην εύφορη γη της Καλαμάτας υπάρχουν γυναίκες και παιδιά που ζητούν βοήθεια και ψάχνουν τρόφιμα από τα σκουπίδια φαντάζομαι τι θα γίνεται και στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις του κόσμου….. Φυσικά είναι θέμα κοινωνικής πρόνοιας και πολιτικής αλλά εγώ δε φτάνω καν μέχρι εκεί. Ανθρώπινα προβληματίζομαι και σκέφτομαι…….

Αναρωτιέμαι μήπως είμαστε πολλοί λίγοι αυτοί που τελικά μπαίνουμε σε διαδικασία σκέψης αυτές τις ημέρες. Μήπως είμαστε πολλοί λιγότεροι εμείς που δεν αφήνουμε τα προβλήματα μας να πνίξουν το συναίσθημα όχι αυτό της «ανώτερης βοήθειας» αλλά αυτό του ανθρώπου που συμπάσχει… κι όχι μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα!

Τεύχος Νο1

Κάνε κλικ στον τίτλο.... για να ξεφυλλίσεις το περιοδικό.... Read More

Τεύχος Νο2

Κάνε κλικ στον τίτλο για να ξεφυλλίσεις το περιοδικό. Read More

Τεύχος Νο3

Κάνε κλικ στον τίτλο για να ξεφυλλίσεις το περιοδικό. Read More

Τεύχος Νο4

Κάνε κλικ στον τίτλο για να ξεφυλλίσεις το περιοδικό. Read More

Τεύχος Νο5

Κάνε κλικ στον τίτλο για να ξεφυλλίσεις το περιοδικό. Read More
  • 1

Πολιτιστική ατζέντα

No Calendar Events Found or Calendar not set to Public.
Скидки на обратный осмос